TEXT CONTENT

Aby wprowadzić tekst należy wybrać narzędzie Text Content tool. Z wciśniętym LPM zaznaczamy nasze pole tekstowe. Pojawi nam się okienko z ustawieniami. Możemy w nim zmienić całą typografie

W tym okienku możemy ustawić całą typografię – wysokość, szerokość, krawędzie, krój, rozmiar i wiele innych. Te same ustawienia mamy po wyborze Modyfikuj z menu Element.

Aby ułatwić pracę program QuarkXPress posiada prowadnice oraz zaawansowane linie bazowe, które dają pełną możliwość komfortu. Quark posiada również możliwość indywidualnych ustawień dla każdego pola tekstowego. Dzięki zastosowaniu prowadnic praca staje się szybka i wygodna. Prowadnice przyciągają się do obiektu, gdy są bardzo blisko niego, co umożliwia dokładniejszą pracę. Aby program przyciągał obiekty do prowadnic musimy mieć zaznaczoną opcje „Przyciągaj do prowadnic” w menu widok.

Prowadnice można wysunąć z miarki. Z wciśniętym LMP na miarce przeciągamy prowadnice do projektu i puszczamy. Innym sposobem jest włączenie okna prowadnice z menu okno.

Klikamy przycisk nowy i podajemy lokalizacje prowadnicy. Zatwierdzamy i prowadnica nam się pokazała.

Program QuarkXPress posiada również możliwość zaimportowania tekstu. W tym celu klikamy PPM na pole tekstowe. Następnie wybieramy „Importuj…” i wskazujemy plik z tekstem do umieszczenia. Quark daje sobie rade z wieloma typami rozszerzeń.

PICTURE CONTENT

Pole z obrazkiem tworzymy podobnie jak pole tekstowe z tym, że wybieramy narzędzie „Zawartości obrazu (R)” i zaznaczamy podobnie jak pole tekstowe. Utworzy nam się pole z dwiema przekątnymi. Klikamy dwa razy szybko LPM na to pole i pojawi nam się okienko z importem obrazka. Możemy również nacisnąć PPM i wybrać polecenie Importuj… Efekt jest dokładnie taki sam. Nasz obrazek pomniejszamy do odpowiednich rozmiarów. Jeżeli część obrazka znajdzie się poza obszarem obrazka to część obrazka będzie bardziej przeźroczyste. Oznacza to że ta część obrazka nie będzie widoczna na naszym projekcie.

Sondy

Wybieramy z menu „Komponenty -> Sondy”. Pojawia nam się strona zarządzania wszystkimi sondami. Aby utworzyć nową sondę klikamy na „Utwórz”. Załaduje nam się strona na której podajemy pytanie i odpowiedzi do sondy. Wybieramy czy sonda ma zostać opublikowana na stornie. Alias możemy pozostawić pusty. CMS sam automatycznie wpisze za nas.

Korespondencja seryjna

Korespondencja seryjna służy do wysyłania maili do wielu użytkowników na raz. Aby użyć korespondencji seryjnej w CMS Joomla wybieramy z menu: „Narzędzia -> Korespondencja”

W szczegółach zaznaczamy czy we wiadomości będzie możliwe używanie znaczników HTML oraz grupy użytkowników do których będzie wysyłana wiadomość (np. do wszystkich zarejestrowanych użytkowników). Obok mamy pole z tematem wiadomości oraz treścią. Aby wysłać korespondencje naciskamy przycisk „Wyślij pocztę”

VirtueMart

Jest to komponent, który umożliwia prowadzenie sklepu internetowego. Aby go zainstalować musimy ściągnąć paczkę instalacyjną np. ze strony www.joomla.pl. Wybieramy „Rozszerzenia -> Instalator” i załadujemy plik z komponentem. Pojawi się ekran powitalny:

Instalator pyta się czy wprowadzić przykładowe dane. W tej chwili mamy już zainstalowany komponent. Jest dostępny w panelu administratora. Aby zarządzać sklepem wybieramy „Komponenty -> VirtueMart”. Znajdują się tam m.in ustawienia: lista produktów, drzewko kategorii, konfiguracja sklepu, użytkownicy, inne ustawienia.

System ogłoszeń

MisterEstate jest komponentem do CMS Joomla. Służy do zarządzania nieruchomościami. Instalujemy go podobnie jak inne komponenty. Pobieramy archiwum z komponentem na dysk. Wybieramy „Rozszerzenia -> Instalator” i załadujemy plik z komponentem. Pojawi się informacja o prawidłowym zainstalowaniu.

Formularz kontaktowy

Nie musimy pisać całego kodu html i php, aby wstawić formularz kontaktowy na stronie. Wystarczy skorzystać z komponentu. Wybieramy „Komponenty -> Kontakt”. Dodajemy nowy. Wypełniamy dane i formularz gotowy.

MamBot

MamBoty są to dodatki w postaci skryptów, poprawiające funkcjonalność systemu zarządzania treścią. Aby zainstalować mambota, ściągamy plik ze spakowanym archiwum, przechodzimy do „Rozszerzenia -> Instalator” i załadujemy plik z komponentem. Nasz Mambot został zainstalowany.

Artykuły

Aby zarządzać artykułami wybieramy z menu „Artykuły -> Artykuły – wszystkie” i wyświetli nam się lista wszystkich znajdujących się w bazie danych artykułów. Aby utworzyć nowy artykuł, wybieramy z górnego menu „Utwórz”. Jeżeli chcemy edytować istniejący już artykuł, klikamy na jego nazwę. Joomla wyposażona jest w edytor tekstu WYSIWYG, dzięki czemu praca jest dużo wygodniejsza. Podajemy tytuł artykułu, alias możemy zostawić pusty. Wybieramy czy artykuł ma zostać opublikowany i czy ma znajdować się na stronie głównej. Niżej znajduje się pole tekstowe z treścią artykułu. Po skończonej pracy klikamy „Zapisz”, aby zapisać zmiany i wyjść z artykułu.

Forum dyskusyjne

Aby zainstalować forum na CMS Joomla musimy najpierw pobrać komponent. Przykładowo użyje komponentu Agora Forum 3.0.06 PL dla Joomla 1.5.x. Gdy już mamy pobrany komponent na dysku wgrywamy pliki na serwer ftp. Następnie wybieramy w panelu administracyjnym z menu: „Rozszerzenia -> Instalator”. Pojawiła się strona z wyborem pliku lub podaniem ścieżki do niego. Wybieramy plik z dysku i klikamy „Wczytaj plik & zainstaluj”. Nasz komponent został zainstalowany i jest dostępny w menu: „Komponenty -> Agora”.

SWF jest to format grafiki wektorowej. Został stworzony dla technologii Flash przez Macromedia.  Obecnie jest rozwijany przez firmę Adobe. Pliki tego formatu nazywane są Schockwave Flash Object.

FLV jest to format używany do dystrybucji plików wideo przez Internet. Został stworzony przez firmę Macromedia. Rozwijany jest przez firmę Adobe.

Obiekt Macromedia Flash umieszczamy w znaczniku <OBJECT>. Znacznik musi zostać na końcu zamknięty  </OBJECT>

Do znacznika <object> dodajemy atrybuty:

- Classid – jest to identyfikator klasy

- codebase – wersją pod którą plik został opublikowany

- width – szerokość obiektu

- height – wysokość obiektu

- id - identyfikator obiektu

- align – sposób wyrównania obiektu (np. left, right, center itp.)

Następnie dodajemy parametry:

- <PARAM NAME=movie VALUE=”banner.swf”> – parametrze o nazwie „movie” przypisujemy nazwę pliku, który ma być umieszczony na stronie. W tym przypadku jest to plik „banner.swf”

- <PARAM NAME=quality VALUE=hight> – parametr o nazwie „quality” (ang. jakość) przypisana jest wartość hight (ang. wysoka). Czyli plik Marcomedia Flash zostanie domyślnie otworzony z wysoką jakością

- <PARAM name=bgcolor VALUE=#FFFFFF> – parametr o nazwie „bgcolor” przypisujemy nazwę koloru tła obiektu. Kolor podajemy w systemie szesnastkowym (hexowym).

Na sam koniec osadzamy plik Marcomedia Flash. W tym celu wstawiamy znacznik <EMBED> i dodajemy atrybuty:

- src=”banner.swf” – osadzenie pliku „banner.swf”

- quality=hight – wysoka jakość obiektu

- bgcolor=#FFFFFF – białe tło obiektu

- width=”780″ – szerokość obiektu wynosi 780px

- hight=”200″ – wysokość obiektu wynosi 200px

- name=”banner” – nazwa obiektu Marcomedia Flash

- align=”" – wyrównanie obiektu

- pluginspage=”http://www.macromedia.com/go/getflashplayer” – jeżeli odbiorca nie posiada odpowiednich pluginów do odtworzenia tego obiektu zostaną automatycznie ściągnięte z podanego linku.

Na koniec zamykamy znaczniki </EMBED> i </OBJECT>

Cały kod powinien wyglądać tak:

<OBJECT classid=”clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000″ codebase=http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,0,0  WIDTH=”780″ HEIGHT=”200″ id=”banner” ALIGN=”">

 <PARAM NAME=movie VALUE=”banner.swf”> <PARAM NAME=quality VALUE=high> <PARAM NAME=bgcolor VALUE=#FFFFFF> <EMBED src=”banner.swf” quality=high bgcolor=#FFFFFF  WIDTH=”780″ HEIGHT=”200″ NAME=”banner” ALIGN=”"

 TYPE=”application/x-shockwave-flash” PLUGINSPAGE=”http://www.macromedia.com/go/getflashplayer”></EMBED></OBJECT>

Tworzymy nową bazę danych o nazwie np. sklep za pomocą polecenia:

create database sklep;

Konsola mysql zwraca nam komunikat o poprawności wykonania zapytania i czasie wykonywania (baza jest na serwerze lokalnym, wiec krótki czas).

Tworzymy nową tabele w bazie danych. Wpisujemy:

create table produkty

( nrproduktu int unsigned not null auto_increment primary key,

  nazwaproduktu char(40) not null,

  cena float (3,2) not null

);

Pierwsza to stworzenie tabeli o nazwie produkty. Następnie tworzymy rekord o nazwie nrproduktu, który będzie odpowiedzialny za numerowanie produktów. Przypisujemy go jako zmienna integer, unsigned, ponieważ wartości mogą być tylko dodatnie. Not null – pole nie może być puste. Auto_increment – auto numerowanie. Primary key – klucz podstawowy.

Następnie tworzymy nazweproduktu – to pole będzie odpowiedzialne za nazwę produktu. Pole typu char(40) – tekst, 40 znaków. I ostatnie pole cena, w której będzie przechowywana cena produktu. Liczba typu float(3,2) (przechowuje liczby zmiennoprzecinkowe – 3 cyfry przed  przecinkiem i 2 liczby po przecinku).

Aby zobaczyć tabele jakie posiadamy w bazie wpisujemy polecenie:

show tables;

Aby uzyskać więcej informacji o tabeli wpisujemy describe [nazwa tabeli]; w moim przypadku:

describe produkty;

Na screenie widzimy nazwę pola w tabeli, następnie typ danej, czy pole może być puste, klucz podstawowy, wartość domyślną o raz dodatkowe informacje – w moim przypadku auto_increment (auto numerowanie).

Aby dodać jakąś wartość np. chleb i jego cenę wpisujemy:

insert INTO produkty VALUES

(‘1’,’Chleb’,’1.20’);

Pierwsze pole w tabeli to nrproduktu (czyli 1), następne nazwa produktu (Chleb) i ostatnie pole – cena (1.20).

Można dodać więcej wartości naraz:

insert INTO produkty VALUES

(‘2’,’Kawa’,’6.20’),

(‘4’,’Ciastka’,’1.40’);

Jeżeli chcemy zmienić jakąś dane posługujemy się poleceniem:

update produkty set cena=’2.00’ where nazwaproduktu=’Chleb’;

Czyli uaktualnij tabele produkty, zmień wartość pola cena na 2.00, gdzie nazwaproduktu jest Chleb.

Aby zaznaczyć wszystkie pola w tabeli produkty, wpisujemy polecenie:

select * from produkty;

Możemy znaleźć nazwe produktu, gdzie cena jest większa od 1.40. Wtedy wpisujemy polecenie:

select nazwaproduktu from produkty where cena>1.40;

Konsola zwróciła nam nazwy produktów, gdzie cena jest większa od 1.40.

Możemy np. wyszukać nazwę produktów zakończoną na literę „a”:

select nazwaproduktu from produkty where nazwaproduktu like ‘%a’;

Wykorzystałem tutaj operator „like”, który łączy kilka poleceń. Znaczek % oznacza dowolny ciąg znaków.

Możemy także posortować nasze wyniki:

select * from produkty order by nrproduktu desc;

Posortowaliśmy nrproduktu w tabeli produkty malejąco. Desc – malejąco, asc – rosnąco.

Aby usunąć tabele wpisujemy drop table [nazwa tabeli];, np.

drop table produkty;

Aby usunąć całą bazę wpisujemy:

drop database sklep;

(gdzie sklep jest nazwa bazy danych)

Pętle warunkowe wykonywane są, aż do odpowiedniej zmiany warunków. Przeważnie warunek sprawdzany jest na początku lub na końcu pętli. Jeżeli instrukcja zajmuje więcej, niż jeden wiersz to umieszczamy instrukcję w nawiasach klamrowych {instrukcja}

Pętla while

Pętla while (ang. podczas gdy) – pętla wykonuje instrukcję tak długo jak jest spełniony warunek. Warunek sprawdzany jest na początku pętli. Pętla while może wykonywać się nieskończoną ilość razy lub nie wykonywać się nigdy. Pętla zostanie przerwana, gdy sprawdzany warunek zwróci wartość fałsz.

Pętla while ma budowę:

while (warunek) instrukcja

Pętla do…while

Pętla do…while (ang. wykonuj…dopóki) – pętla jest podobna do pętli while z tą różnica, że warunek jest sprawdzany na końcu pętli. Instrukcja w pętli do…while zawsze wykona się przynajmniej raz.

Pętla do…while ma budowę:

do instrukcja while(warunek);

Pętla for

Pętla for (ang. dla) – ta pętla jest rozwinięciem pętli while. Pętla ta wykonywana jest tak długo, aż zostanie osiągnięty warunek. Pętla for zbudowana jest z trzech wyrażeń.

Pętla for ma budowę:

for (wyrażenie1; wyrażenie2; wyrażenie3) instrukcja

wyrażenie1 – wartość początkowa warunku

wyrażenie2 – warunek pętli. Tak długo jak warunek jest spełniony pętla wykonuje się

wyrażenie3 – w tym wyrażeniu ustalamy jak ma się zmieniać wartość początkowa

Żaden z tych trzech parametrów nie jest obowiązkowy. Jeżeli nie będzie warunku końcowego pętla zapętli się w nieskończoność. Aby temu zapobiec należy zastosować instrukcje break;

Używany jest do uzyskiwania dostępu oraz aktualizacji zawartości, stylu oraz struktury dokumentów XML i XHTML. Model obiektu składa się z obiektów, właściwości, metod i zdarzeń, które mogą reprezentować oraz wpływać na składniki dokumentu. Model DOM umożliwił programistom szybkie i łatwe wykorzystanie plików XML w celu przechowywania danych.

Model przechowuje dane XML w strukturze hierarchicznej, podobnej do drzewa. Document Object Model umożliwia dostęp do każdego składnika dokumentu. Także do jego elementów, atrybutów, instrukcji przetwarzania, komentarzy oraz deklaracji jednostek. Do modelu może być załadowany dowolny dokument XML. Po załadowaniu dokumentu do modelu, dokument XML jest czytany od początku do końca i przechowywany w modelu DOM jako model węzłów.

Document Object Model nie istniał w pierwszych przeglądarkach. Twórcy najpopularniejszych przeglądarek internetowych takich jak Microsoft czy Netscape tworzyli własne, niezgodne ze sobą modele. Organizacja W3C przygotowała standard obiektowego modelu dokumentu. Podobny do wersji Microsoftu. Współczesne przeglądarki internetowe z każda kolejna wersją coraz lepiej obsługują model DOM zgodny ze standardami W3C.

Model DOM przyczynił się do powstania nowych technologii, jak np. AJAX (Asynchronous JavaScript and XML). AJAX jest to technika tworzenia aplikacji internetowych, w których interakcja użytkownika z serwerem odbywa się bez przeładowania całej strony. AJAX wykorzystywany jest obecnie bez integracji z plikami XML. Rozwój AJAXa zawdzięczamy modelowi DOM.

Istnieje kilka poziomów modelu DOM:

• DOM LEVEL 0 (nieoficjalny) – jest to model przeglądarki Netscape 3.0. Później skopiowany przez Microsoft. Nie jest oficjalnym standardem W3C. Umożliwia dostęp tylko do pól formularzy.
• DOM LEVEL 1 – umożliwia dostęp do treści dokumentu tworzenie, modyfikowanie i dodawanie elementów i atrybutów.
• DOM LEVEL 2 – poziom wprowadza obsługę zdarzeń
• DOM LEVEL 3 – na poziom trzeci składa się kilka elementów:
  • DOM LEVEL 3 Core
  • DOM LEVEL 3 Load and Save
  • DOM LEVEL 3 XPath
  • DOM LEVEL 3 Views and Formatting
  • DOM LEVEL 3 Requirements
  • DOM LEVEL 3 Validation

Podstawowe metody można wywołać na dowolnym elemencie dokumentu lub na samym obiekcie:

document.

Element można odnajdywać np. po identyfikatorze, nazwie elementu czy nazwie tagu.

Aby odnaleźć element po identyfikatorze musimy przypisać document.getElementById do zmiennej:

var obj = document.getElementById(‘obj’);

Podobnie robimy z nazwą elementu i nazwą taga:

var obj = document.getElementByName(‘obj’);

lub:

var obj = document.getElementByTagName(‘obj’);

Należy uważać na pisownie małych i wielkich liter.

Aby utworzyć element wpisujemy:

var obj = document.createElement(‘obj’);

W ten sposób utworzymy element, ale nie będzie on dodany do dokumentu. Aby element pojawił się w dokumencie musimy użyć funkcji appendChild, która dołącza element na koniec dokumentu:

document.body.appendChild(obj);

Kurs Raportowanie i zestawianie danych w języku SQL był w całości poświęcony programowi Microsoft SQL Server 2008. Moje CV można zobaczyć w dziale o mnie oraz pod tym linkiem: Gnacio.eu/CV.pdf

Moje CV można zobaczyć w dziale o mnie oraz pod tym linkiem: Gnacio.eu/CV.pdf

jMenu jest wtyczką napisaną przy pomocy bibliotek jQuery, która umożliwia nam tworzenie poziomych nawigacji z nieograniczoną liczba podmenu. Skrypt obsługuje wszystkie efekty tej biblioteki (jak FadeIn czy slideDown). Wygląd jest zapisany w pliku CSS, więc modyfikacja na własne potrzeby nie sprawi dużych problemów (chyba, że ktoś nie zna css ;p).

Metody badania słów kluczowych:

1. OnetBoxy

OnetBoksy posiadają narzędzie do sprawdzania jakich słów kluczowych używali użytkownicy. W tym celu wchodzimy na stronę www.boksy.onet.pl i wybieramy z menu „Najpopularniejsze hasła”. Wyświetli nam się spis zapytań danej frazy i ilość zapytań przez ostatnie 7 dni. Możemy skorzystać z filtru, który pozwoli nam na zmniejszenie tych wyników do konkretnej dziedziny. Wpisujemy w polu „szukaj” interesujące nas słowo. Ja wpisałem słowo „telefony”. Przez ostatnie 7 dni najczęściej (58 razy) było wyświetlane słowo „telefony komórkowe”. Narzędzie to posiada jednak wadę. Wyświetlane wyniki dotyczą tylko serwisu Onet.pl. Może zdarzyć się, ze słowa kluczowe są zdominowane przez jakiś bieżące wydarzenia.

2. Sprawdzanie ilości zapytań w wyszukiwarce google.pl

Jest to kolejna bardzo łatwa metoda na sprawdzenie konkurencyjności słów kluczowych. Wchodzimy na witrynę google.pl, następnie wpisujemy dana frazę np. „telefony komórkowe”. W ten sposób można w łatwy sposób sprawdzić ilość wyników wyszukiwania.  W moim przypadku jest to około 5mln.

Ważne też jest, aby słowa kluczowe były umieszczone w:

• Nazwie domeny
• Znacznikach title
• Opisach obrazków (alt)
• Sekcji head – znaczniki keywords (słowa kluczowe) oraz description (opis strony)
• Anachor text (tytuł linku – <a href=”http://domena.pl/”>anachor</a>)
• Pogrubienie i kursywa tekstu
• Powinny występować nagłówki. Nagłówek h1 – najważniejszy powinien występować na danej stronie tylko raz.